Güle Güle...

rauf_denktas_kktc En ciddî ve önemli devlet toplantılarında dahî; hayatının çok önemli bir parçası, değerli bir ''BİREY''i olarak gördüğü, ''hiçbir evladımdan ayırmam, farklı görmem, kim ne derse desin!'' dediği köpeğini cumhurbaşkanlığı ofisinden, toplantı odasından çıkarmayan, hayatının, evinin, ofisinin her bölümünü hayvanlarıyla paylaşmayı seçen ve bana kucağında ölen son köpeğinin fotoğrafını gösterirken bile hâlâ ona duyduğu büyük özlemi işte böyle ifade eden, çok yürekli ve çok özel bir ''İNSAN''dı. Ben onun kadar dik bir duruşla, hiçbir eleştiriye taviz vermeden ve içten hayvan seven çok az kişi tanıdım. Ruhsal tekâmül plânında da çok zor seçimler yapmış, çok ağır yaşam kontratlarına imza atmış, inanılmayacak kadar cesur bir ruhtu. İnandığı davadan ve ilkelerinden hiç vazgeçmedi, hiçbir baskıya boyun eğmedi, seçtiği yolda ölümü de göze alarak, evlat acılarını kalbine gömerek, insan hainliklerine, arkadan vurmalara, kalleşliklere, siyasî ayak oyunlarına, tehditlere hiç aldırmadan, itibar etmeden yürüdü, asla vazgeçmeden, yolunun sonuna kadar! Ve hayli küskündü, insan vefasızlığından, nankörlüğünden kırgındı kalbi, hayvanları bu kadar çok sevmesinin sebebini bana taaa çocukluğundan başlayan bu kırgınlıkla, ''belki de bu sebepten hayvanlara insanlardan daha fazla itimat ederim...'' diyerek ifade etmişti. Sanırım hep öyle de kaldı. Daima kalbimde taşıyacağım hatırasını ve çok özleyeceğim, hem de çok... Işıklarda yürüyor şimdi, yanında tekrar kavuşmanın sevinci içinde koşturan köpeciği ve henüz çocukken, büyüklerinin bir taşınmalarında onu ''aldık, merak etme, arabanın arkasında'' diyerek kandırdıkları ama aslında geride bırakmış, terketmiş oldukları kediciği ile, biliyorum... ''Beni hayatımda ilk defa, bu şekilde rahmetli anneannem kandırmıştı, çocuk kalbimle çok sevdiğim ve bağlandığım o kedimi hiç unutamadım, biliyor musun?..'' diyen hüzünlü sesini hâlâ duyuyorum. Ve ayakta uğurluyorum, tüm saygımla, şükranlarımla, yüreğimden kopan gözyaşlarımla. Güle güle...