Sevginin isyanı...

YİNE canımızın yandığı günler.

Nasıl oldu bilmiyorum, bizler tam "Artık bir yasa var, hukuk bizden yana, devlet görevlileri, savcılar-yargıçlar dostlarımızı koruyacaklar" derken, dizlerimize vurmaya başladık.

Devlet çıkarttığı yasayı uygulamıyor.

Kötü haberler sanki gökten yağıyor.

Hem belediyeler, Hıfzzıssıha, Tarım Bakanlığı gibi kurumların merhametsiz-ilkel uygulamaları, hem bireysel saldırılar birbirini izliyor.

Bir yandan arka ayakları bağlanmış, tecavüz edilerek öldürülmüş köpekler bulunuyor sağda-solda... Öte yandan Mamak çöplüğüne kamyonlar dolusu öldürülmüş kedi-köpek atılıyor.

Gün geçmiyor ki bir ilden, bir ilçeden toplu itlaf ya da bir katliam haberi gelmesin.

Kadınlar-çocuklar çöplüklerde ağlaşarak evlerindeki hayvanlarını arıyorlar.

Gece sessizliği çöktüğünde, herkes evinde uyurken, bizim dünyamızda kıyametler kopuyor.

Telefonlarımızı dinleseniz, hıçkırık sesleri var.

Koruyucu örgütlerimizin sevgiden başka hiçbir zenginliği olmayan kadınları, sokaklarda belediyelerin ölüm timlerinin arkasından boşu boşuna koşuşturuyorlar.

Çoğu kez birer çığlık duyuluyor.

Hiçbirinizin duymadığı...

Ama bizler, bize güvenmiş ve sığınmış dostlarımızı asla yalnız bırakmayacağız.

Onların gözlerine bakarak söz verdik.

Nisan ayında yurdun dört bir yanından gelip Ankara'da toplanacağız. Yurt dışındaki doğa ve hayvansever örgütleri, tüm canlıların yaşama hakkını savunanları çağıracağız.

Ellerimizde kafeslerinde kuşlarımız, kucaklarımızda kedilerimiz, ayaklarımızın arasında korkmuş köpeklerimiz olacak.

O yasayı TBMM'ye iade edeceğiz.

Tüm canlıları seven iyi insanlar, sadece yüreklerindeki sevgiyi alıp gelecekler.

Ankara'nın önüne getirilen en masum, ama güçlü taleptir bu.

Ve hiçbir çıkara, hiçbir menfaate, hiçbir ideolojiye, hiçbir hesaba dayanmayan tek talep...

Sadece sevgimizi, dostluğumuzu, insan olmanın gereğini alıp geleceğiz.


19 Mart 2006 / Bekir COŞKUN