HAYTAP - Hayvan Hakları Federasyonu

Bugün yaşadıklarımı sizlerle paylaşmak istedim. Belki de beni anlayabilecek birilerine ihtiyacım var.

Sabah okula gittiğimde kapıda öğrencilerimden biri telaşla yanıma geldi. Bana "Öğretmenim, bizim evin yakınında iki tane yavru kediyi dereye atmış adamın biri "dedi. Ben de şimdi nerede kediler dedim? "Bir kutuya koydular sitedekiler, bahçede duruyorlar ama ölebilirler. Yanlarına süt koymuşlar, sütü de dökmüşler" dedi bana. Derse girmemize sadece 5 dk vardı.

 Öğlen yanıma gel de gidip bakalım diyebildim sadece. Öğleni beklemek zordu. Beraber gittik baktık ki kedilerin biri ölmüş diğeri ölmüş kardeşine sarılmış yalvarırcasına miyavlıyor. Gözlerimden yaşlar akmaya başladı. Öğrencim bana şaşkın şaşkın bakıyordu. İlk defa öğretmenini ağlarken görmesinden kaynaklanıyordu herhalde şaşkınlığı. Ölmüş kediyi oradan bir poşete koydum ve akşam eve gelince onu gömmesini söyledim. Diğerini de hemen aldım barınağın yolunu tuttum. Barınak veterinerimize gösterecektim kediyi.Yavrucağın kemikleri ellerime batıyordu. Devamlı miyavlıyordu. Barınak veterinerimiz ona bir vitamin iğnesi yaptı. Öğleden sonra eve götürdüm kediciği. Bir kedi biberonu aradım ama hiç bir yerde bulamadım. Onu ısıttım. Buz gibiydi. Ağzına şırınga ile süt verdim. Çişini yaptırdım selpakla sürterek. Sonra kutuya koydum sarıp sarmalayıp. Eşim aradı o sırada. kedinin miyavlamalarını duyuyordu. O ne diye sorduğunda tabi ki kedi dedim. henüz 1 haftalık. yemek bile yiyemiyor dedim. Bana kızdı. Neden eve getiriyorsun, bizim bir bebeğimiz var onu hiç mi düşünmüyorsun dedi. Tabi ki düşünüyorum diye cevap verdim. Kutudan hiç çıkartmam dedim. Birazcık büyüsün birine veririz diye ekledim. Ama o çok kızgındı. Madem öyle gelince sen sokağa at onu dedim. Bu tartışma böylece sürüp gitti. Eve geldi ve çok büyük bir tartışma yaşadık. Bir sinir krizi geçirdim. Halam da bize yardım etmek için geldi ama işler çok büyümüştü. Ben beni anlamayan bir adamla yaşamak istemiyorum diye bağırıyordum. Aslında eşim de merhametli biridir ama bu işlerle uğraşmamı hiç anlayamıyor. Hem de ben öyle her dakika kedi köpek kurtaran biri olmadığım halde.

Oğlumu uyuttuktan sonra gece bir ara uyandım. uzaktan acı acı bağıran yavru köpek sesleri geliyordu. Anladım. Terkedilmişlerdi. Gecenin üçünde çalılık olan tarlalardan birinin ortasında derme çatma yapılmış klübe gibi bir yerlerden çıkarmaya çalıştım onları. Aynı gün 2 vaka. Biraz fazla değil mi Allah'ım? Beni mi sınıyorsun dedim içimden. Hayvanları aldım ve arabama koydum!!! Evet şimdi arabadalar!!! Umarım arabanın heryerine çiş yapmamışlardır. Ama başka çarem de yoktu ki. Balkona koysam yine ağlayıp tüm siteyi başıma toplayabilirler diye düşündüm.

Şimdi sabah olmasını bekliyorum. Onları mecburen barınağa götüreceğim sabah.
Gerçekten kendimi çok kötü hissediyorum. Beni çevremdeki kimse anlamıyor. Halama "sen hiç buz gibi olmuş bir yavru kediyi ısıttın mı" diye sordum. Hiç yaşama tutunmaya çalışan yavru bir kediye süt verdin mi dedim. ölmüş kardeşinin koynunda ısınmaya çalışırken gördün mü diye sordum ona. Onu nasıl orada bırakabilirdim diye sordum. Nasıl??? Benden nasıl görmemezlikten gelmemi beklersiniz dedim. Ağladı o zaman. Senin yavrun bir gün suya atılsaydı ve kimse yardım etmeseydi dedim ona... Bu kediciğe bakabilecek biri  var mı diyeceğim ama hiçde umutlu değilim. İşte böyle, ben bu zavallılar için herkesi karşıma almak zorunda kaldım. Sadece paylaşmak istedim arkadaşlar.

İyi geceler...

HAYTAP_BOLU_TEMSİLCİSİ

ÜLGEN GÜLERİ